«All told, this story took an average of 5 weeks per page; not a money making project, I can assure you. I wrote the script as a freeform poem, taking the cadence from a Swinburne work. Or was it Strindberg? I’ve forgotten now. I recently found my original plot scribbled out on a sheet of pencil designs for the cover picture. That version was less personal, but I changed the course of the story after going through a crisis with my lady of that period. In that regard, the story is reflective of its time, and also prophetic.
"The scene of the snakes and fish wriggling out of the stone wall is very strange. I almost cut it out, thinking that it was just too weird, but my editor, Archie Goodwin, convinced me to keep it in. ‘It’s weird,’ he said, ‘but it’s a really good weird.’
"By following his ideal woman, the young knight is submitting to a leap of faith, symbolized by walking through the solid wall as if it were immaterial. His turning to stone implies that the woman is really the Medusa. My Medusa, that is, where behind the facade of her beauty lurks something unknown and unknowable. This is the only time I’ve used the turning to stone thing, yet the woman looks nothing at all like my other Medusa images. We see her the way the knight does, as an angel. Although the man becomes nothing more than a trophy, he continues to have faith in what he believes to be his true love. You know, ‘blissfully unaware.’ It’s not that apparent, and I really should have reworked the scene a bit, but in the last three panels his once- outstretched left arm is broken off, and the ivy has become overgrown, swallowing him up over the long passage of time. Yet still his entire focus is on his imaginal life, and the angelic soul-mate of his dreams. It’s a bitter ending for one so idealistic.»
Σχόλια του BWS για το The Beguiling, από το BWS: OPUS Vol 2.

«As mentioned earlier, this marks Barry Windsor-Smith’s return to the comics art format. It also marks his first story done in full process color. Some time after his interview with us in Epic 7, Barry brought a penciled six page story that he’d written himself to us, saying he wanted to edge back into the comics medium with something relatively simple. Nearly a year later, he turned in the completed version expanded to eight pages; each panel rendered almost as lovingly and meticulously as his single piece paintings. In Barry’s terms the story may still be simple, in that it doesn’t involve complex storytelling and large numbers of characters (although this romantic fantasy is deeper and more haunting that it may initially seem), but we have to consider it one of the most dazzlingly beautiful pieces we have run (and that thumping sound you hear is us knocking wood that final engraving and printing do the work justice). But, dazzling as it is, if you look at the rendering of The Beguiling, you’ll be missing one of its most pleasing aspects, the thoughtful page-to-page and panel-to-panel graphic storytelling of an artist who may have been away from the medium but who has lost none of his understanding or flair for it.»
Εισαγωγικό σημείωμα του Archie Goodwin (editorial director) από το Epic No.16 (Overview - notes on stories & contributors).

Η ιστορία The Beguiling αποτελεί ένα από τα εμβληματικά έργα του Barry Windsor-Smith. Με αυτήν, ο δημιουργός επέστρεψε το 1983 θριαμβευτικά στον κόσμο της ένατης τέχνης, τον οποίο είχε πρόωρα εγκαταλείψει για να ακολουθήσει, το 1974, το προσωπικό του όραμα καλλιτεχνικής ελευθερίας με την εκδοτική εταιρεία THE GORBLIMEY PRESS.
Μέσα σε οκτώ μόνον σελίδες αριστοτεχνικής, αφηγηματικής αλληλουχίας εικόνας και λόγου, ο BWS κατάφερε να ενσωματώσει στο The Beguiling όλα τα επιτεύγματα των προηγούμενων χρόνων της καλλιτεχνικής του αναζήτησης, και να μεταμορφώσει τον αρχαίο Κιμμέριο σε ρομαντικό ιππότη μεσαιωνικής μυθιστορίας.

Ο Barry Smith διατηρεί μόνιμα μια επίλεκτη θέση στο ιδιωτικό μου πάνθεον. Πρωτοπόρος στον ακατάπαυστο αγώνα αισθητικοποίησης του κόσμου, επαναπροσδιόρισε τη σημασία των κόμικς και τα συνέδεσε με σημαντικά καλλιτεχνικά κινήματα όπως η αδελφότητα των Προραφαηλιτών, ο Αισθητισμός, ο Συμβολισμός, το κίνημα Arts and Crafts και η Art Nouveau. Πολυσυλεκτικός ως προς τις βασικές πηγές της έμπνευσής του, εναρμόνισε στο φάσμα των επιρροών του ποικίλα αντιθετικά στοιχεία, από τα διακοσμητικά μοτίβα του William Morris έως την επιθετική κινησιολογία του Jack Kirby. Αυθεντικός δημιουργός και ιδιότροπος τελειομανής, συγκρούστηκε επανειλημμένα με το κατεστημένο της μετριότητας και προσπάθησε να διασώσει τον ουσιαστικό ρόλο του καλλιτέχνη μέσα στο τυποποιημένο πλαίσιο εργασίας των σχεδιαστών της μαζικής αμερικανικής παραγωγής.

Πάνω απ’ όλα, ο Conan του Barry Smith, μια εξευγενισμένη εκδοχή του αρχέγονου ήρωα του Robert Howard, παραμένει στο βασικό σύστημα ιδεολογικών αναφορών μου, εικαστικά ταυτισμένος με τον Ευγενή Βάρβαρο που κάποτε θα υποδεχτεί τον αναμενόμενο Υπεράνθρωπο της μάχης, της διανόησης και της αισθητικής.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, τα ίχνη του Barry Windsor-Smith έχουν χαθεί.
Ο ιδεαλιστής και ασυμβίβαστος ζωγράφος, μοιάζει παγιδευμένος στα προκαθορισμένα στεγανά του θλιβερού κόσμου της μοντέρνας τέχνης, όπως ο ρομαντικός ιππότης του, που στην τελευταία σελίδα του The Beguiling, πετρωμένος ανάμεσα στους κισσούς, εξακολουθεί να ατενίζει τη Μέδουσα ως αγγελική γυναίκα.


The Beguiling: Barry Windsor-Smith, Story, pen and ink, watercolor, 1982. Δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό Epic Illustrated No.16, τον Φεβρουάριο του 1983. Με μικρές αλλαγές, επαναδημοσιεύτηκε στον τόμο BWS: OPUS Volume 2, τον Οκτώβριο του 2000, μαζί με τον συναφή πίνακα Beguiled.
Το πρώτο καρέ της έκτης σελίδας, αντικαταστάθηκε από τον BWS στην επαναδημοσίευση (βλ. σύνδεσμο), με υποδεέστερη, κατά τη γνώμη μου, εικόνα.
Beguiled: Έργο του BWS  (Pen & Ink, Watercolor, Color Pencil, Gouache, 1982/1995). Σύμφωνα με τον ίδιο: «This was supposed to be the cover to EPIC, the magazine that published "The Beguiling" in 1982. I finished it about, oh, say, twelve years after the initial deadline...»
Οι εικόνες: 1) & 2) Τα εξώφυλλα του EPIC 16 και του OPUS Vol 2 με έργα του BWS (Icarus και Young Knight in the Garden of a Sphinx αντίστοιχα), 3) ο πίνακας BEGUILED, 4) το καρέ που ο ΒWS απέσυρε από την επανέκδοση του 2000 και 5) η τελευταία σελίδα της ιστορίας The Beguiling.
Epic Illustrated: Εξαιρετική, περιοδική έκδοση της Marvel, της δεκαετίας του '80. Κυκλοφόρησαν 34 τεύχη από την Άνοιξη του 1980 έως τον Φεβρουάριο του 1986.
BWS:OPUS: Αυτοβιογραφικά κείμενα και επιλεγμένα έργα του BWS (Vol 1&2, 1999-2000, FANTAGRAPHICS BOOKS).



Η αλήθεια είναι πως από την πρώτη στιγμή που αγόρασα το εισιτήριο, αναρωτιόμουν αν έπρεπε να παραστώ στη συναυλία του Graham Bonnet. Το Heavy Metal είναι από τη φύση του συνδεδεμένο με την άγρια νεολαία και εύλογα με βασάνιζε η υποψία της ενδεχόμενης παρωδίας ενός εβδομηντάχρονου διασκεδαστή με τους πενηντάρηδες ακροατές του.

Ευτυχώς, το προσωπικό μας φαντασιακό δεν αναγνωρίζει ηλικίες. Παραμένουμε συνεχώς πρωταγωνιστές στην δική μας ιστορία και οι γιορτές μνήμης απλώς συνηγορούν στην δοξολογία του εξιδανικευμένου μας παρελθόντος.
All Night Long, Island in the Sun, Samurai, Desert Song, Since You’ve Been Gone, Lost in Hollywood... Τα θρυλικά τραγούδια με συνεπήραν και η συναυλία έγινε αφορμή για αναπόληση και κριτικές σκέψεις πάνω στις ταραγμένες σχέσεις των γενεών. Η δύναμη της μουσικής παρέμενε αναλλοίωτη, αντίθετα από τους μάλλον τυπικούς μεσήλικες του ακροατηρίου που βρίσκονταν σε έντονη διάσταση με τις ζωντανές αναμνήσεις των Χεβιμεταλλάδων της εποχής μου.

Εκείνα τα ηρωικά χρόνια της εφηβικής αντιπαράθεσης με τα στερεότυπα της τυποποιημένης κοινωνίας, η απειλητική εξωτερική μας εμφάνιση έπαιζε πρωτεύοντα ρόλο. Θυμάμαι τις αντιδράσεις του πατέρα μου στα μέσα της δεκαετίας του ΄80, όταν επέστρεφα για τις γιορτές στο πατρικό σπίτι. Μου απαγόρευε να τον πλησιάζω στους δημόσιους χώρους της μικρής μας πόλης, γιατί ντρεπόταν για το εξτρεμιστικό παρουσιαστικό μου. Είχε τότε την δική μου σημερινή ηλικία... Μπορούσα εύκολα να κατανοήσω τον επαρχιώτικο καθωσπρεπισμό που του υπαγόρευε την αποδοκιμασία της απόστασης, χρειάστηκαν όμως αρκετά χρόνια για να συνειδητοποιήσω πως οι διαφωνίες μας δεν οφείλονταν στο υποτιθέμενο «χάσμα των γενεών» αλλά σε ουσιαστικές διαφορές αντίληψης του κόσμου και των ιδεών. Σήμερα, όταν κάποιες φορές περπατούμε μαζί στο ίδιο πεζοδρόμιο, του υπενθυμίζω γελώντας την αλλοτινή, στενόμυαλη συμπεριφορά του.
Στην πραγματικότητα, οι μικροαστικές απόψεις του πατέρα μου αντικατόπτριζαν τον ευρύτερο κοινωνικό μας περίγυρο. Οι νουθεσίες που οι συγγενείς και οι φίλοι των γονιών μου επαναλάμβαναν μονότονα, συνοψίζονταν στην ρητή προειδοποίηση: «Ανώριμε νεαρέ πετάς στα σύννεφα! κι αν δεν αλλάξεις νοοτροπία, σύντομα θα έρθει η ώρα που θα προσγειωθείς απότομα...». Με άλλα λόγια, η συμβατική κοινωνία θα σε αφομοιώσει ή αλλιώς θα σε συντρίψει...
Δεν προσγειώθηκα βέβαια ποτέ, παρά τους ρόλους που αναγκάστηκα να υποδηθώ - τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που υπαινίσσονταν οι αυτόκλητοι ηθικολόγοι του άθλιου κατεστημένου. Αντιθέτως, τριάντα χρόνια μετά, εξακολουθώ να ειρωνεύομαι και να περιγελώ τους ανίδεους μαζανθρώπους καθώς ίπταμαι αυτάρεσκα πάνω από τα σύννεφα, στην καθαρότητα της στρατόσφαιρας των άναρχων σκεπτικιστών.
Επιπλέον, χαίρομαι να ομολογώ πως ο επικός ήχος του Eyes Of The World μου φέρνει ακόμη δάκρυα στα μάτια...



Οι φωτογραφίες: Graham Bonnet live, την Κυριακή 23 Απριλίου, στην Αθήνα. Το κούρεμα και η ενδυματολογική του άποψη ήταν πάντοτε εκτός τόπου και χρόνου της καθιερωμένης Heavy Metal σκηνογραφίας.



Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποιάν κορφή ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις.
Ξέρω, πως θα χεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που μες τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις. 

Συ θα χεις μάτια γαλανά, θα χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταβρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος ή προδότης

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό,
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι
κ’ ύστερ’ απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι θα κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολειό με πλάκα και κοντύλι...

Η αρχετυπική σύνδεση της Μεγάλης Μητέρας με τον Θεάνθρωπο Υιό υπήρξε πάντοτε κεντρικό θέμα της ευρωπαϊκής τέχνης. Αστείρευτη πηγή έμπνευσης, η σχέση τους επαναπροσδιορίστηκε  μέσα στα θρησκευτικά πλαίσια του εξελληνισμένου χριστιανισμού. Στην χριστιανική μυθολογία, το τραγικό μέλλον προϋπάρχει στο ευτυχισμένο παρελθόν και τα χαρούμενα παιδικά χρόνια του Σωτήρα, σκοτεινιάζουν από τη γνώση της επερχόμενης δοκιμασίας. Στην προδιαγεγραμμένη εξέλιξη του θείου δράματος, η χρονική ανακολουθία διευκολύνει την υπερβατική πρόσληψη της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Στον πίνακα του Μποτιτσέλι «Madonna del Libro», ο μικρός Χριστός βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας του, κρατώντας ήδη στα χέρια του τα καρφιά και το ακάνθινο στεφάνι του μελλοντικού μαρτυρίου του. Και η όμορφη, σιωπηλή Παναγία δείχνει βυθισμένη σε δυσοίωνες σκέψεις, σαν κι αυτές που εκφράζονται γλαφυρά στο ποίημα του Βάρναλη «Οι Πόνοι της Παναγιάς». Ακόμη πιό αλλόκοτα, η νεαρή Μαντόνα του Βάρναλη θλίβεται και μοιρολογεί πριν καν γεννήσει τον Λυτρωτή του κόσμου.

Ωστόσο, η μακραίωνη παράδοση του πολιτισμού μας εγγυάται την διαχρονική καταξίωση των σπουδαίων έργων τέχνης ανεξάρτητα από τα όρια της θρησκευτικής πίστης ή τις επιταγές της επικρατούσας κοσμικής ιδεολογίας. Οι καλλιτέχνες έχουν το δικαίωμα και τη δύναμη να αναδιατάσσουν και να επανερμηνεύουν το νόημα των μύθων. Κάτω από το ίδιο χριστιανικό επίχρισμα, ο Μποτιτσέλι ονειρεύεται τις αέρινες νύμφες της Άνοιξης, κι ο Βάρναλης υπαινίσσεται με τους στίχους του την κοινωνική επανάσταση.

Επιπλέον, πέρα ακόμη κι από τις προθέσεις των δημιουργών, τα μεγάλα έργα της ποίησης και της ζωγραφικής, αυτονομούνται και ερμηνεύονται κατά βούληση από τους ανεξάρτητα σκεπτόμενους δέκτες. Αντιδραστικοί και αγνωστικιστές όπως εγώ, μπορούν αβίαστα να προσλαμβάνουν την καθαρή αισθητική τους αξία, δίχως καθόλου πίστη, δίχως συγγενικό φρόνημα ή έστω ηθική αποδοχή.
Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,
κ’ η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μην τα πεις.
Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταβρώσουν.

Οι τελευταίοι στίχοι είναι τόσο εντυπωσιακοί όσο και ουσιαστικοί. Ο απαισιόδοξος ποιητής αποκαλεί δηκτικά τους ανθρώπους, ανήμπορα θεριά. Οι άθλιοι που ενεδρεύουν στα σκοτεινά σπήλαια της γης δεν αντέχουν το ουράνιο φως. Μαθημένοι στα καθησυχαστικά ψέματα των πονηρών, αέναα τιμωρούν τους ενοχλητικούς αγγελιοφόρους της Αλήθειας. Όμως ο χρόνος παραμένει κυκλικός. Και η τέχνη μας παρηγορεί στον κόσμο της χρυσής σιωπής, ώσπου να έρθει ο καιρός για το αυστηρό σπαθί του Δίκιου και της Αστραπής...



Οι στίχοι: Κώστας Βάρναλης, 4 συνεχόμενες στροφές από το ποίημα Οι Πόνοι της Παναγιάς (1927, Σκλάβοι Πολιορκημένοι, Πρώτο Μέρος).
Ο πίνακας: Sandro Botticelli, Madonna del Libro (ca. 1480).  




«One winter evening an old knight in rusted chain-armour rode slowly along the woody southern slope of Ben Bulben, watching the sun go down in crimson clouds over the sea. His horse was tired, as after a long journey, and he had upon his helmet the crest of no neighbouring lord or king, but a small rose made of rubies that glimmered every moment to a deeper crimson. His white hair fell in thin curls upon his shoulders, and its disorder added to the melancholy of his face, which was the face of one of those who have come but seldom into the world, and always for its trouble, the dreamers who must do what they dream, the doers who must dream what they do
Οι ποιητές γνωρίζουν την αλήθεια. Τούτος ο κόσμος είναι θλιβερός. Καθορίζεται από την ανάγκη, τον χρόνο, τη φθορά. Στο μεσαιωνικό βασίλειο που δεσπότης είναι ο θάνατος, μόνο η μελαγχολία ταιριάζει στους ονειροπόλους ιππότες. Γιατί τίποτα ουσιαστικό δεν ξεχωρίζει τους άθλιους ληστές που κρύβονται στα δάση από τους ελεεινούς χωρικούς που βόσκουν τα γουρούνια. Όλοι τους είναι ένοχοι και δεσμώτες, που μάταια αναζητούν τα χρυσά λύτρα της εξαγοράς της ποινής. Και μόνον τα μικρά παιδιά είναι αθώα, κι εκείνοι οι λίγοι, που υποτιμητικά από τους πονηρούς, αποκαλούνται απλοϊκοί. Η Επίγεια Ιπποσύνη, μόνο αυτούς στον κόσμο των αγροίκων, οφείλει να προστατεύει και να υπηρετεί.

«After gazing a while towards the sun, he let the reins fall upon the neck of his horse, and, stretching out both arms towards the west, he said, 'O Divine Rose of Intellectual Flame, let the gates of thy peace be opened to me at last!'»

Ο Ήλιος είναι ο υπέρτατος Θεός της διανόησης, της ηθικής, της αισθητικής. Και προς Αυτόν απευθύνεται η μυστική προσευχή όσων ανυπόμονα ποθούν τη λύτρωση της τελευταίας μάχης. Γιατί τότε έρχεται η ευλογημένη ώρα, που οι ιππότες με τις σκουριασμένες πανοπλίες διαβαίνουν τις πύλες της διάπυρης σφαίρας. Διασχίζουν πρώτα τον Τέταρτο Ουρανό, των διανοουμένων, έπειτα τον Πέμπτο, των ιερών πολεμιστών, και τέλος τον Ένατο, των αγγελικών ταγμάτων. Στον Εμπυραίο, στην φωτεινή καρδιά του παραδείσου, λαμβάνουν τη θέση τους στην Ουράνια Ιπποσύνη, στην έσχατη Φρουρά των Αθανάτων που υπερασπίζεται το Θεϊκό Ρόδο της Πνευματικής Φλόγας.



Ο πίνακας: John Everett Millais, A Dream of the Past: Sir Isumbras at the Ford (1857).   
Εντός εισαγωγικών: Aποσπάσματα του διηγήματος του William Butler Yeats, Out of the Rose (της συλλογής The Secret Rose, 1897). Αφορμή για υπερβατικές σκέψεις και άχαρους προβληματισμούς.
Η υπόθεση του διηγήματος: Ένας γηραιός Ιωαννίτης, μύστης του εσώτερου ιπποτικού τάγματος του Πορφυρού Ρόδου, συναντά τυχαία μια ομάδα χωρικών που κυνηγούν κλέφτες γουρουνιών. Αποφασίζει να τους βοηθήσει και προσφέρει αμοιβή για κάθε νεκρό ληστή που θα εξολοθρεύσουν. Ο ιππότης πληγώνεται θανάσιμα υπερασπιζόμενος τους χωρικούς αλλά εκείνοι δεν ξεχνούν την αμοιβή που τους έταξε και στέλνουν τον «αγαθό» του χωριού τους να την εισπράξει. Ο ετοιμοθάνατος ιππότης συμπαθεί τον απλοϊκό νεαρό και του διηγείται πριν ξεψυχήσει, την προσωπική του ιστορία της Αποκάλυψης του Ρόδου. Ο «αγαθός» που ακούει μα τίποτα δεν κατανοεί, επιβεβαιώνει τελικά με τον τρόπο του, την ανεπηρέαστη από τον ιπποτικό ιδεαλισμό, πεζή συνέχεια της υλική τάξης του κόσμου.
Η ελληνική έκδοση: Το Μυστικό Ρόδο, Εκδόσεις Κλέος. Ιδανική επιλογή συγγραφέα και βιβλίου, της πρώτης εκδοτικής προσπάθειας των νεορομαντικών της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.



«Η θεία τους δίνει κάτι.
Τους δίνει ένα κουτί.
Το κουτί έχει ευζωνάκια.
Έχει πολλά ευζωνάκια.
Είναι όλα μολυβένια.»
Πόσα άραγε παιδιά του Δημοτικού στην Ελλάδα των δεκαετιών του ’50 και του ’60, δεν ονειρεύονταν ως ξεχωριστό δώρο τα ευζωνάκια «της θείας Ευγενίας»... Να ανοίξουν το χαρτονένιο κουτί και να σφίξουν τους μικροσκοπικούς φουστανελάδες στη χούφτα τους! Να μεταγγίσουν στον προσωπικό τους μολυβένιο στρατό, τη θέρμη της αληθινής ζωής! Κι έπειτα να τον εξαπολύσουν στο σαλόνι και στην αυλή, στο πάτωμα και στο τραπέζι, στην παρέλαση και στη μάχη!

Η εικόνα στο κλασικό Αλφαβητάριο του 1955 δεν έχει μόνον εικαστικό ενδιαφέρον. Τα στρατιωτάκια αποτελούσαν εκείνη την περίοδο, ένα όχι απλώς αποδεκτό, αλλά επίσης επιθυμητό και κυρίως κατάλληλο, παιδικό δώρο. Οι αντιπολεμικές φανφάρες δεν είχαν ακόμη διαβρώσει τις κοινωνίες της Δύσης και τα αγόρια μάθαιναν φυσιολογικά να θαυμάζουν τους πολεμιστές και τους ήρωες της πατρίδας τους.
Με εξαίρεση τις φούντες στα τσαρούχια που φορούν τα ζωγραφισμένα ευζωνάκια, είναι προφανές, τουλάχιστον στους συλλέκτες, πως ο εικονογράφος του Αλφαβητάριου, χαράκτης Κώστας Γραμματόπουλος, είχε υπόψη του τα μολυβένια στρατιωτάκια της αγγλικής εταιρείας παιχνιδιών Britains. Οι μολυβένιοι «λευκοί» εύζωνες που κυκλοφόρησαν μεταπολεμικά, είχαν ήδη καταλάβει - παρελαύνοντας με προτεταμένο το δεξί πόδι - την περίοπτη θέση που δικαιωματικά τους ανήκε ανάμεσα στους λιλλιπούτειους στρατούς της φιλοπόλεμης παιδικής φαντασίας.

Κι όσο για τους αληθινούς τσολιάδες, διατηρούν ευτυχώς σήμερα τον ύψιστο συμβολικό ρόλο των φρουρών του Μνημείου στα σύνορα των Κόσμων. Τούτο δεν επαρκεί όμως, από μόνο του, στην μεταφυσική παράδοση της ιερής φλόγας των Αθανάτων. Είθε κάποτε στο μέλλον, να ανασυγκροτηθούν τα επίλεκτα Ευζωνικά Τάγματα της πρώτης γραμμής, όχι ως μονάδες τελετών αλλά ως «Στρατός του Διαβόλου»...


Τα μολυβένια στρατιωτάκια: THE EVZONES, Greek Army, ROYAL GUARDS No.196 (BRITAINS SOLDIERS - REGIMENTS OF ALL NATIONS). Η μεταπολεμική, «λευκή» σειρά, που κυκλοφορούσε έως το 1966. Η πρώτη έκδοση κατασκευάστηκε το 1919 και οι αρχικοί εύζωνοι παρουσιάζονταν με γυμνά σκέλη, καφέ μπότες και αφύσικα σκούρο δέρμα ως Άραβες ή Αφρικανοί (!)
Οι φωτογραφίες:
- Το δισέλιδο για την δίφθογγο ευ (Η θεία Ευγενία). Εικονογράφηση Κ. Π. Γραμματόπουλου, από το Αλφαβητάριο (1955) του Ι. Κ. Γιαννέλη. Επανέκδοση του Εκδοτικού Οίκου Λιβάνη.
- Μολυβένιοι εύζωνοι και το κουτί της συσκευασίας τους (BRITAINS, 7 pcs. 1954 - 1959), από τη συλλογή μου.



Μετά από μια μακροχρόνια περίοδο ύπνωσης, θεμελιώδεις όροι του σύγχρονου κόσμου αμφισβητούνται και καθιερωμένες ατομικές και συλλογικές αντιλήψεις επαναπροσδιορίζονται. Είναι πολύ πιθανό, πως εισερχόμαστε πλέον σε μια κρίσιμη καμπή όπου πολύπλοκες πολιτικές, κοινωνικές και ιδεολογικές διεργασίες ολοκληρώνουν την ιστορική τους εξέλιξη.  

Στον Δυτικό Κόσμο, ο μέσος άνθρωπος αλλάζει παγιωμένες πεποιθήσεις. Απηυδισμένος από την οικονομική ύφεση, την υπερπληθώρα των αλλόφυλων μεταναστών, την θρησκευτική μισαλλοδοξία των Ισλαμιστών, την συνεχή μείωση του βιοτικού του επιπέδου, την αποθράσυνση των σεξουαλικών μειονοτήτων, ο Ευρωπαίος αρχίζει  να αμφισβητεί το πολιτισμικό μοντέλο που δόλια του επέβαλε η ανήθικη οικονομική ολιγαρχία μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.
Τα αίτια της διατάραξης της καθεστηκυίας τάξης μοιάζουν σύνθετα, μα είναι κατά βάθος απλά. Το σύστημα απέτυχε να επιταχύνει την παγκοσμιοποίηση γιατί ενώ βελτίωσε δραστικά τις συνθήκες διαβίωσης στην υπόλοιπη ανθρωπότητα, δεν κατόρθωσε παράλληλα να διατηρήσει το κεκτημένο υψηλό επίπεδο στις κοινωνίες της Δύσης. Με την μετατόπιση σημαντικών παραγωγικών δραστηριοτήτων στον τρίτο κόσμο, οι απάτριδες πλουτοκράτες έγιναν πλουσιότεροι, φτωχοποιώντας ταυτόχρονα τους εφησυχασμένους εργαζόμενους της μεσαίας τάξης στις χώρες τους. Eπειδή όμως η συστημική δημοκρατία στηρίζεται στη μαζική ευμάρεια, ο δυσαρεστημένος πολίτης στη Δύση θα εκδηλώσει τον θυμό του με το ίδιο μέσον με το οποίο έως τώρα τον χειραγωγούσαν, την ψήφο του.

Έτσι απρόσμενα, χρησιμοποιώντας τις θεσμοθετημένες εκλογικές διαδικασίες, οι πατριωτικές δυνάμεις των ευρωπαϊκών εθνών θα πρέπει να εκδιώξουν το επικίνδυνο Διευθυντήριο που κυβερνάει σήμερα την ΕΕ και να αναλάβουν την κεντρική εξουσία. Γιατί είναι πλέον προφανές πως οι διευθύνοντες τραπεζίτες και γραφειοκράτες δεν είναι αληθινοί ευρωπαϊστές αλλά μεταμφιεσμένοι διεθνιστές, που αντιμετωπίζουν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση απλώς ως ένα ενδιάμεσο βήμα στην πορεία προς την τελική παγκόσμια ομογενοποίηση, την οποία και πραγματικά επιθυμούν.

Εν καιρώ και με εμπνευσμένη ηγεσία, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ενσωματώσει τους ξεχωριστούς εθνικισμούς σε έναν ευρύτερο, πανευρωπαϊκό υπερεθνικισμό, που θα στηρίζεται στον πυρήνα του κοινού μας Πολιτισμού. Η αυθεντική ιδέα της πολιτικής ένωσης όλων των Ευρωπαίων έχει από μόνη της τεράστια φυλετική δύναμη που μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει σε μια νέα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Πλησιάζει ο καιρός, που ίσως πραγματωθεί το ρομαντικό όνειρο της Ανακατάκτησης της Ευρώπης!

Η εικόνα: The Road to Jerusalem by Gustave Dore. Illustration from History of the Crusades by Michaud, 1877 edition.



«Κινούμενοι στο χώρο του βρετανικού heavy metal κατακτούν κάθε μέρα και περισσότερο έδαφος και δεν αποκλείεται μέσα στο ’80 να βρεθούν ανάμεσα στα πρώτα συγκροτήματα του είδους. Το γκρούπ αποτελείται από πέντε άτομα με επικεφαλής τον μπασίστα Steve Harris και δημιουργήθηκε σαν μια αντίδραση ενάντια στο συνεχώς αυξανόμενο κίνημα των πάνκ, πριν λίγα χρόνια. Ένας μικρός δίσκος σε δική τους παραγωγή πρόκειται να κυκλοφορήσει αυτές τις μέρες βασισμένος σε στοιχεία από τα τραγούδια τους «Prowler», «Invasion» και «Iron Maiden». Η σκηνική παρουσία τους είναι επίσης καλή και νομίζω ότι θα έπρεπε να ενδιαφερθεί γι’ αυτούς μια μεγάλη εταιρεία δίσκων.»                   

Έχω την εντύπωση πως ήταν κάποια Κυριακή του Δεκεμβρίου του 1980. Η πρώτη χρονιά του Λυκείου προχωρούσε ακάθεκτη, μαζί με τις χαρές και τα προβλήματα της εφηβείας μας. Ο Κ ήταν συνομήλικος, κολλητός φίλος, ροκάς και Μοτορχεντάς. Με προσκάλεσε στο σπίτι του, ν’ ακούσουμε μαζί έναν δίσκο που πρόσφατα είχε αποκτήσει, το παρθενικό άλμπουμ κάποιων νεαρών Βρετανών, που ονομάζονταν Iron Maiden... Είχαμε διαβάσει πρώτη φορά γι’ αυτούς, σ’ ένα αφιέρωμα του Ποπ και Ροκ λίγους μήνες πριν, πως ήταν αξιόλογη μπάντα και γέννημα της αντίδρασης του hard rock ενάντια στο κίνημα του πανκ.

Εκείνη την εποχή άκουγα Deep Purple, Rainbow, Ted Nugent, Led Zeppelin. Ήμουν ήδη εκλεκτικός και περιχαράκωνα με φανατισμό τα συγκροτήματα που ξεχώριζα. Περιεργάστηκα με συγκατάβαση τη ζωγραφιά του εξωφύλλου και τις φωτογραφίες της μπάντας στο οπισθόφυλλο αναμένοντας το πρώτο τραγούδι που θα επέλεγε ο Κ για να εξάψει το ενδιαφέρον μου. Κι ενώ η άσχημη καρικατούρα του Eddie με προϊδέαζε για τα χειρότερα, η ιδιαίτερη μελωδία του Phantom Of The Opera με συνεπήρε ολοκληρωτικά. Τα ηχεία απελευθέρωσαν νέα ηχοχρώματα στο μουσικό τοπίο, ο βαρύς μεταλλικός ήχος ακούστηκε αιχμηρός, αγνός, νεανικός. Κάτι καινούργιο είχε γεννηθεί και ήμασταν εκεί από την αρχή.

Tears for remembrance, and tears for joy,
Tears for somebody and this lonely boy.
Out in
the madness, the all seeing eye,
Flickers above us, to light up the sky.

the colors before my eyes,
Yesterday's sorrows, tomorrow's white lies.
Scan the horizon, the clouds take me higher,
I shall return from out of fire.

Η ανάμνηση είναι δυνατή σαν η συνάντηση να έγινε μόλις χθες. Ο φίλος μου ο Κ πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, νέος ακόμη κι ωραίος σαν τους καταραμένους ήρωες του ναρκωμένου Rock που τόσο αγαπούσε. Κι εγώ, πενηντάρης πλέον, αντικρίζω με θλίψη από το μέλλον το δικό μου δύστροπο, νεανικό βλέμμα, που αναζητούσε τότε τους θεούς στο νεφελώδη ουρανό της μουσικής και των ιδεών. O χρόνος είναι ύπουλος κι απατηλός. Κοιμήθηκα έφηβος ήρωας εκείνο το βράδυ και ξύπνησα απαθής μεσήλικας σήμερα το πρωί.

Tears for remembrance... Οι στίχοι των Iron Maiden ακούγονται παράξενοι και προφητικοί στη γκρίζα πραγματικότητα που με καταθλίβει. Ποιός ξέρει... Αν υπάρχουν ακόμη χρώματα, ίσως τα ψέματα του τραγουδιού να μην μας καθορίζουν απόλυτα και οριστικά. Ίσως κάποιο καλοκαίρι στο τέλος του κύκλου, να επιστρέψουμε όλοι μαζί, μέσα από τη φωτιά. Αληθινοί, χαρούμενοι και έφηβοι ξανά...


Το κείμενο στα εισαγωγικά: Σύντομη παρουσίαση των Iron Maiden από τον Geoff Barton, στο τεύχος 26 του περιοδικού Ποπ & Ροκ (Απρίλιος 1980). Το συγκεκριμένο τεύχος περιλάμβανε δεκασέλιδο αφιέρωμα στο Hard Rock / Heavy Metal, με ιδιαίτερη αναφορά στο NWOBHM.
Οι στίχοι: Remember Tomorrow (Harris - Di’ Anno). Από το εξαιρετικό, πρώτο άλμπουμ των Iron Maiden (1980).
Οι φωτογραφίες:
-Το εξώφυλλο του τεύχους 26, από τo αρχείο μου. Το πρώτο τεύχος του Ποπ & Ροκ με συλλογικό heavy metal εξώφυλλο.
-Το έπιπλο ράδιο-πικάπ Grundig, που άκουσα τους πρώτους δίσκους στο πατρικό μου σπίτι. Πανομοιότυπο μ’ εκείνο στο σπίτι του κακότυχου φίλου μου.
-Το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης του πρώτου LP των Iron Maiden, που ακόμη έχω στη συλλογή μου (EMI GREECE, 1980). Εικονογράφηση του Derek Riggs.
-Χεβυμεταλλάς των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του ’80.